Κατά τη διάταξη του άρθρου 2παρ.1 του Νόμου 2251/1994, όροι που έχουν διατυπωθεί εκ των προτέρων για μελλοντικές συμβάσεις (γενικοί όροι συναλλαγών) δεν δεσμεύουν το καταναλωτή, εάν κατά τη κατάρτιση της σύμβασης, τους αγνοούσε ανυπαιτίως, όπως ιδίως, όταν ο προμηθευτής δεν του υπέδειξε την ύπαρξή τους ή του στέρησε τη δυνατότητα να λάβει πραγματική γνώση του περιεχομένου τους (περ.1), οι δε γενικοί όροι συμβάσεων και παρεπομένων συμφωνιών που καταρτίζονται στην Ελλάδα διατυπώνονται γραπτώς στην ελληνική γλώσσα, κατά τρόπο σαφή συγκεκριμένο και εύληπτο. Ο ίδιος νόμος 2251/1994 ορίζει επίσης ότι καταχρηστικοί είναι και όσοι όροι δεν αποτέλεσαν αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης.

Σε υπόθεση αιτήματος καταβολής του ασφαλίσματος λόγω πυρκαγιάς από αρνούμενη ασφαλιστική εταιρεία, που χειρίστηκε το γραφείο μας, η με αριθμό 2280/2016 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθήνας έκρινε ότι: Η άρνηση της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας προς καταβολή του ασφαλίσματος, επικαλούμενη την έλλειψη πιστοποιητικού πυροπροστασίας παρότι τηρούνταν τα προβλεπόμενα από την εγκεκριμένη μελέτη μέτρα πυροπροστασίας, ερείδεται σε καταχρηστικό και άρα άκυρο σχετικό όρο του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, ο οποίος

δεν αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης και περιορίζει υπέρμετρα και χωρίς ουσιαστικό λόγο τις περιπτώσεις της ασφαλιστικής κάλυψης. Περαιτέρω η ίδια απόφαση αναφέρει ότι σε συμβάσεις ιδιωτικής ασφάλισης, οι οποίες ιστορικά είναι από τις πρώτες που τυποποίησαν με ομοιόμορφους Γενικούς Όρους Συναλλαγών τους κανόνες μαζικών συναλλαγών τους, και δή σε ασφαλιστήρια πυρός, έχει κριθεί άκυρη ρήτρα που προέβλεπε ότι «ο ασφαλιστής δεν υποχρεούται να καταβάλλει τόκους υπερημερίας προ της παρόδου μηνός από την έκδοση της τελεσίδικης απόφασης που τον υποχρεώνει στην καταβολή ασφαλίσματος» (Ολ. ΑΠ6/2006)